Goed, ook de kids zijn inmiddels begonnen met school. Ze hebben hun plekje wel weer gevonden en draaien op volle toeren mee. Alleen de eerste engelse les was toch voor Colyn een tegenvaller. Pascalle vind het ook heerlijk (nou ja, de eerste week), en ze doet goed haar best. Jiri heeft iets meer problemen, maar ook hij redt zich prima. Wel kan je soms nog goed merken dat ze moeite hebben met omschakelen. Vooral getallen benoemen gaat soms verkeerd om. Of zinnen zoals: ik opveeg dat…. Of Pascalles: Ik came hier. Afgelopen weekend hadden we visite uit Engeland en dan zie je de kids weer zo overschakelen naar het engels. Maar ja, op maandag school is dan weer even omschakelen.

Als aangename verrassing kregen we deze week post uit de USA. Van ons kabelbedrijf. We hadden netjes de boel opgezegd en ook de decoder weer ingeleverd. Ons was toen verteld dat we nog geld terug zouden krijgen, maar ja, die verrekening duurt even.  Maar deze week kregen we de verrekening dan ook in de brievenbus. Geweldig natuurlijk als je nog een leuk bedrag terug krijgt. Wat alleen dan weer minder handig is, is dat je hier in NL de cheque bij je bank kan inleveren maar ook meteen een bedrag als overschrijfkosten. Gelukkig gaat een vriend van ons richting de US binnenkort en regelt dat voor ons. Maar …. even dus voor de nog verhuizende mensen…. je krijgt nog geld terug van US Cable na een maandje of 3. Misschien kan je vast een oplossing zoeken zonder veel geld kwijt te raken aan de bank.

Tja, en dan belt Leon met de vraag. Er moeten mensen naar Amerika voor het controleren van pijpen en ze hebben mij gevraagd. Hoe denken wij er over. Want ja, hij (en een collega) hebben nog een visa. Hij krijgt snel een spoedcursus om de controles uit te kunnen voeren en dan zit hij in het vliegtuig. Dus na zo’n 6 weken terug in het land is hij nu weer in Hobbs. Enerzijds vond hij het wel jammer, want  hij begon net zijn team hier een beetje te kennen. Anderzijds is het wel weer wat anders en kan hij daar zo weer aan de slag. En het is maar voor een week. Flexibel genoeg zeg maar.

Nu staan er dus heel veel dozen weer in ons huis en we zijn al druk geweest met het uitpakken. Maar wat een lading oud papier, de verhuizers daar zijn zeeer voorzichtig geweest met inpakken. Zelfs een wasknijper met een veertje was verpakt in 3 laagjes papier. Alles is heel overgekomen, de verhuizers hebben nog de schilderijen en de ‘fragile’ dozen uitgepakt en zijn toen gegaan. Helemaal uit laten pakken leek ons niet zo’n goed plan, want dan mag je naderhand nog eens weer alles verpakken. Voor ons ging het meer om de verzekeringsdingen en die zijn er goed uitgekomen. Nu kunnen we alles weer op zijn plek zetten en ons huis weer helemaal eigen maken.

Vorige week is ook Jiri’s kamer opgeknapt, een mega grote kast erin. Die net onder het plafond paste en waar ik ook mijn beddegoed weer in kwijt kan. Als je kasten wegbreekt dan moet je ook weer nieuwe zoeken. Maar goed, zo kan het mooi en is iedereen blij. Maar toen was zijn kamer klaar en meneer ging uit logeren bij een vriendje. Dus weer een kind zonder voor een dag. Gelukkig de volgende dag kon hij dan wel in zijn nieuwe kamer slapen. En Colyn die is druk met het demonteren van zijn slaapkamer. Hij vind het prachtig om wat te helpen, als het maar niet te lang duurt. Maar waar hij deze week wel erg druk mee is…. hij kookt elke middag voor ons!! Leon heeft late dienst dus vandaar de warme maaltijd ‘s middags.

Dat was wel zo’n beetje het nieuws van de afgelopen week. Leon is weer volop aan het werk. De kids druk en ik vlieg ook van het een naar het ander.  Uitzoeken van allerlei dingen die weg kunnen. De kringloop was er erg blij mee. En dan hebben we alles op regel… en dan komt maandag a.s de container vanuit Amerika. (hele huis weer op de kop)

En verder naast ontzettend bijtanken met vrienden en familie gaat Leon sinds deze week weer naar het werk. Hij is begonnen in zijn oude team en zal daar weer gewoon meedraaien als vanouds. Hoe dit allemaal gaat lopen moeten we nog even bezien, want het is natuurlijk wel frustrerend. Want wat gaat het bedrijf met zijn kwaliteiten en ervaringen doen in de toekomst. Eerst maar eens weer wennen aan het werk en collega’s. En dan verder zien wat de plannen omtrent zijn werk meebrengt. We hebben een week geleden een gesprek gehad met iemand op zijn werk over onze ervaringen e.d. en ook daar wordt wel gezegd dat het nog niet allemaal duidelijk is. We zijn tenslotte de eerste groep expats die terug komen en tja… ook dat is een leerproces voor het bedrijf.

Dan het voetbal gisteravond, wat zullen we daar nou over zeggen. Ik vond het erg jammer dat ze niet wonnen  natuurlijk, maar ja..helaas. En verdere uitspraken laat ik wel over aan de ‘zogenaamde’ professionals, daar brandt ik me niet aan. En nog even over het prachtige weer wat er in Nederland nu heerst. Maar oh, wat een benauwde warmte is dat zeg. Doe me dan het zonnetje in New Mexico maar. Daar kan je nog rustig aan het werk zonder dat het zweet je op de rug staat, hier loopt het gewoon van je hoofd af. Vooral Leon en dan ook nog al die fijne klusjes in huis. Zoals het aansluiten van het internet en de telefoon (die overigens pas de 13e gaat werken). Maar goed, hij kon nog enigszins verkoeling zoeken onder de kruipruimte om een kabeltje te leggen. En zo dicht bij de grond (en in het zand) is het altijd koeler dan boven de grond. Jammer dat het zo’n smeer- en beestenboel is onder de grond. Gelukkig maar dat we niet meer bang zijn voor de spinnetjes die hier verblijven.

Vandaag dan het mooie weer, met verkoelend briesje. Heerlijk, alle deuren los en laat maar waaien. Helaas, geen airco in huis, dat zou een stuk aangenamer zijn. Colyn op de zolder kon het al helemaal niet koel krijgen, die slaapt dus al een tijdje bij Jiri op de kamer.  Maar toen werd het weer even wat minder. Een beetje onweer en regen hadden we deze week al, maar nu een dondersbui gehad vandaag. Het werd totaal donker, hagelstenen, onweer en bliksem. Niet leuk meer. En wat een waterballet. Ik en de kids waren net bij de tandarts toen het begon. Hun apparatuur van slag, gelukkig hoefden we alleen maar voor controle. En toen de bui minder werd zijn we er door gegaan. Maar toch een aantal straten die ondergelopen waren. En niet zo’n klein beetje. Via een omweg naar huis terug gereden. En thuis konden we dweilen. Het water was teruggelopen vanuit het toilet. Ook maar snel ff bij de buren checken hoe het daar is. Want die zijn op vakantie. (ja, meteen weer house-sitten)

Bij zo’n terugkomst moeten er genoeg dingen geregeld worden, maar volgens ons hebben we nu alles wel zo’n beetje gehad wat belangrijk is. Zelfs al een doktersbezoek met Jiri gedaan, dus ook die is op de hoogte van onze terugkeer. En dan gaat er nog iets heel simpels mis omdat je uit het buitenland komt. De inschrijving van de gemeente verliep vlot, maar het doorgeven van de vuil-container legen duurt dus weer wat langer. Geen idee, maar de verwerking bij de gemeente heeft langer geduurd (vandaar ons auto verhaal ook) en heeft dus net de reiniginsdienst overdracht gemist. Dus zitten we 2 weken zonder lediging van de grijze bak (die wordt maar eens per 14 dagen geleegd). Net nu we genoeg afval hebben. Maar het komt allemaal wel weer goed. Als het hier bij blijft vinden wij het prima.

Dan verder deze week. Vrijdagmiddag zijn de jongens nog even naar hun school gegaan. Even een kijkje nemen en het gevoel van we zijn weg geweest is er totaal niet. We krijgen de hele week al leuke reacties en is het al van ouds her. We voelen ons dan ook wel weer thuis in die zin. Enkel dat sommige dingen toch veranderd zijn in die twee jaar. En we moeten ook nog wel enigszins inburgeren in ons huis en omgeving. Maar dat gaat lukken, zonder problemen. Zo merk je toch dat je best een leuke tijd hebt gehad in New Mexico.  Verder zijn we nog redelijk bezig geweest met inhuizen en dingen goed opruimen (tenslotte liggen hier dingen die we al 2 jaar niet nodig hebben gehad). En we hebben nog wat geholpen bij het huis van mijn ouders die volgende week gaan overhuizen vanuit ons huis naar hun eigen plekkie. Voetbal is hier ook aan de orde van de dag, dus dat hebben we vrijdag bij vrienden bekeken. Nazitten zat er helaas voor mij niet in. Leon is wel lekker gebleven. Pascalle was lichtelijk bevangen door de hitte. En ze kreeg zelfs koorts, dus die maar lekker rustig houden en koel. Waarschijnlijk komt het ook wel door het tekort aan slaap, veel indrukken en dan de stikkende hitte die hier is. Wat mis je dan de warmte van New Mexico, dat voelt vele malen lekkerder. Maar zaterdagavond hebben we een buitje gehad en is het iets afgekoeld. Colyn heeft gisteren nog een prijsje gewonnen tijdens een openlucht concert van de muziekvereniging….. oranje vlaggetje en hollandse smink (zo die is ingeburgerd). Volgens mij is dit verhaal wel een beetje van de hak op de tak, maar goed er gebeuren zoveel dingen. En er gaat zoveel door ons heen, en dan kan je het ook nog niet elke dag ‘vertellen’,  dus dan wordt het wat lastiger op het moment. In ieder geval zijn jullie weer een beetje op de hoogte.